Aldım çünkü gerçekten ilginç ve hoş bir yazıydı. Yazı özetle Google’ın mevcut ve eski çalışanlarının yaptığı yatırımlar ve destek oldukları teknoloji şirketleriyle alakalı. Sonunun güzel ama bir o kadar da karmaşık bir grafikle süslendiği yazıda adı geçen isimler arasında Aydın Şenkut ve Elad Gil dışında Twitter‘ın kurucuları olan Biz Stone ve Evan Williams da bulunuyor. Bu yazının başlığında kullandığım ifade ise “Bence o kadar sağlam bir ağımız var ki Google’ı Google duvarlarının dışında yeniden inşa ediyor gibiyiz.” diyen ve halen XG Ventures eş-kurucularından olan Google’ın eski Bölgesel Satış Direktörü Andrea Zurek’e ait.

Grafik: Ronald Plyman

Yazarlar Ante ve Weisul başlık olarak “Ve Google Çoluk Çocuğa Karışır” başlığını atmışlar. Eski çalışanların nasıl birer birer “melek yatırımcıya dönüştüklerini” derli toplu aktarmışlar. İngilizce orijinaline buradan ulaşabileceğiniz yazıda, daha doğrusu Ronald Plyman tarafından hazırlanan grafikte ilgimi çeken çoğunluğun -genelde ortaklaşa- yatırım şirketleri kurması oldu. Hatta yoğunluk öylesine fazla ki Stone ve Williams dışındakilerin tamamı diyebilirim. Bu sonuç, beni, yazıya atılabilecek alternatif bir başlığa götürdü. Yani, Silikon Vadisi, Google Vadisi’ne dönüşür mü?

Silikon Vadisi Google Vadisi’ne dönüşür mü?

İlk başta iddialı gelebilir, ama Google’dan elde ettikleri tecrübe, kurdukları XG Ventures, Felicis Ventures, Merus Capital, Lowercase Capital, Ulu Ventures gibi şirketlere bakınca belki favori değil, ama sürpriz kesinlikle değil, plase olarak tanımlamak mümkün gibi geliyor. Favori değil, çünkü ağırlık İnternet odaklı projelerde. Sürpriz de değil, çünkü Silikon Vadisi uzun zamandır bir anlamda İnternet Girişimleri Vadisi olarak da faaliyet gösteriyor. Durum böyle olunca da orta uzun vadede bir Google Vadisi’nden sözetmek mümkün olabiliyor.

Yazarlar Ante ve Weisul, YooNoodle tarafından yapılan bu araştırmada İnternet dışındaki sektörlere de dikkat çekmiyor değil. Tesla Motors ve bir votka üreticisi bu sınıfa giriyor. Ama yeterince teknoloji çeşitliliği var mı derseniz önce grafikteki onlarca şirketi tek tek incelemek gerek derim.

Türkiye’de Durum

Hem Business Week’teki yazıyı okurken hem de bloguma bu yazıyı yazarken benzer bir oluşum zaman içerisinde ülkemizde de görülür mü diye düşünmedim değil. Ama aklıma direkt gelen bir isim olmadı maalesef. Ne Google benzeri bir ana şirket ne de böyle bir şirketten doğan girişimci bir isim. Üzerinde düşünüldüğünde elbette öneriler olacaktır, ama İnternet girişimcisine destek dendiğinde aklıma sadece eTohum geliyorsa, benzer bir kişi dendiğinde ise sadece dolaylı yoldan ve bence tam karşılığını bulmamakla birlikte Ersan Özer geliyorsa biraz daha yol almamız gerekiyor demektir…

Bahsettiğim yazı derginin 7-13 Mart 2010 tarihli sayısı. Yani yazının tamamını okumak, bahsettiğim grafiği net bir şekilde görmek istiyorsanız bayiye gidip dergiyi almak için sadece birkaç gününüz var. Almış ve okuyanlar ile alıp okuyacaklarla ufak bir beyin fırtınasına girmek isterim, kimbilir, belki benim gecenin şu saatinde aklıma gelmeyen ya da henüz haberdar olmadığım girişim ya da isimler sizin aklınıza gelmiştir.

Görüşmek dileğiyle,
Melih Çelik
10 Mart 2010, 00:45

Benzer yazılar:

1. Google da eleman çıkartıyor
2. Büyüyünce Facebook ya da Google olmak isteyen var mı?

Şu soğuk günlerde işyerimin şehrin diğer ucunda olmasının da etkisiyle evden çalışma günü ilan etmiştim. Ama bugünkü kaza bir süreliğine evden çıkmama ve bu yazıyı yazıp size bu fotoğrafları göstermeme neden oldu. Fotoğraflarda görünen yapı hatırladığım kadarıyla 1994′te o zamanki Beylikdüzü (Kavaklı) Belediyesi tarafında yapılmış. Zaman içerisinde pek çok kişiyi E5′in diğer tarafına geçiren köprü, sonradan yapılan ve Beylicium Alışveriş Merkezi‘ne direkt geçiş sağlayan uzantısı nedeniyle Beylicium köprüsü olarak da biliniyordu.

Bugün öğle saatlerinde E5′ten geçen bir hafriyat kamyonunun açılan damperinin darbesiyle orta kısmı parçalanan bu üstgeçitten kalan parçalar yazıyı yazdığım sırada itfaiye tarafından temizleniyordu. Çıkan haberlere bakılırsa 1 kişinin hafif yaralanmasıyla ucuz atlatılan kaza çok değil, bir durak aşağıda Migros’un önündeki üstgeçitte olsaydı 1 yaralı yerine şu kadar ölü haberlerini de duyabilirdik.

Şimdi merak edilen şu; köprünün tamamen yıkılıp yerine yenisi mi yapılacak yoksa yeni bir orta bölüm mü eklenecek? Eğer yenisi yapılacaksa yaşlıları ve engellileri düşünerek bazı Metrobüs duraklarında olduğu gibi merdivensiz versiyonunu yapsalar fena olmaz. Neyse, lafı fazla uzatmadan bizzat gidip çektiğim fotoğraflarla başbaşa bırakayım sizi…

Benzer yazılar:

1. Beylikdüzü Koçtaş’ı merak edenlere

2009 her ne kadar krizdi, olaylardı, savaştı, çekişmelerdi vs. ile anılsa da Twitter sahipleri ve çalışanları için keyifli geçmiş olsa gerek. Geçtiğimiz yılın hızı, yaygınlığı, kolaylığı ve ünlüleriyle gündemden düşmeyen Twitter, dün okuduğum kadarıyla rekor üstüne rekor kırarak 2010′da yoluna devam ediyor.

İşte Twitter’daki bu ünlü isimler kervanına 1 Ocak 2010 itibariyle Japonya Başbakanı Yukio Hatoyama da dahil oldu. Başlangıç performansı etkileyici; bu yazıyı yazdığım an itibariyle 165 bine yakın takipçisi var, ayrıca 5000′den fazla listelenmeyi de başarmış. Kıyaslamanız için seçimler öncesinde Twitter’ı yoğun kullanan ve halen ekibi tarafından güncellenmeye devam eden Obama‘nın 3 milyonun biraz üzerinde takipçiye sahip olduğunu ve 36 bin kez listelendiğini söyleyebilirim.

Ama bu iki siyasetçi arasında en önemli fark, Japonya Başbakanı’nın fırsat buldukça mesajlarına fırsat buldukça göz gezdirmesi. Direkt mesaj kabul etmiyor -ki bence de mantıklı- ama hashtag adı verilen (# işareti) etiketleri kullanmanızı, bunu yaparsanız mesajınızı görebileceğini söylüyor. Obama ise Twitter’ı hiç kullanmadığını geçtiğimiz aylarda açıklamıştı. Elbette yoğunluk sırasında tamamını izlemesi mümkün değil ama az da olsa vakit ayırması etkileyici.

Hatoyama’nın sosyalliği Twitter’la sınırlı değil. Hato Cafe olarak tanımladığı bir de blogu bulunuyor. Google Translate‘in garip Japonca - Türkçe çeviri katkısıyla okuduğum blog, sanılanın aksine hiç de resmi bir üsluba sahip değil. Hatayama bazen kendi kaleme aldığı yazıları yayınlatırken sosyal medya ekibine ‘bu blog haftada en az bir kez güncellenmeli‘ talimatını vermeyi de ihmal etmemiş.

Neler mi yazıyor Hatoyama? Mesela uzay istasyonunda bulunan Japon astronot Soichi ile sohbetinden bahsediyor. Soichi de Twitter üzerinden Başbakan’la yaptığı görüşmeden duyduğu memnuniyeti bildiriyor. Hatocafe’de; “Görüşlerinizi mutlaka bize iletin, bu blog ve Twitter sizinle etkileşim kurduğumuz önemli bir kanal” diye altını çizerek belirtiyor. Hatocafe’nin başlangıç tarihi Twitter hesabıyla aynı güne denk geliyor. 2010, Japonya Başkabakanı için sosyal yıl olacak gibi görünüyor…

*     *     *

Şimdi aynanın karşısına geçip Başbakan Erdoğan böyle bir çalışmaya gitseydi ne olurdu diye düşünelim. Bizim uzayda astronotumuz yok ama Turksat’ın uyduları var. Onlar üzerine yazabilir belki ya da durum bildirimi aktarımı için gezdiği şehir ve ülkelerin isimlerini yazabilir mesela. Hatta basit bir api marifetiyle otomatikleştirilebilir de. Tam karşılığı olmasa da benzer bir örnek Cumhurbaşkanlığı’nın resmi İnternet sitesinde “Cumhurbaşkanımız Nerede?” başlığıyla sunuluyor.

Ama burada önemli olan, yazdığı mesajlardan çok bu mesajlara gelecek olan yanıtlar ve direkt mesajlar. Eğer basit bir sorunda bile beni Başbakan’la görüştürün diye ortalığı katan tipler ön planda olursa seyreyleyin şenliği. Ama hayır, Başbakanlık içerisindeki bir birim -yeni kurulmalı anlamında değil, olan bir birimden ilgilileri kastediyorum- bunu gerçek anlamda vatandaşla iletişim için, kuru taleplerden ziyade önerileri toplamak için kullanacaksa faydalı olabilir. Yoksa iş ve aş talepleriyle dolu bir hesapla karşılacağız demektir. Ülkemiz politikacılarının Twitter ve friendfeed merakı seçim öncesinde başladı ve sandıkların açılmasıyla son buldu. Bir ara Dışişleri Bakanlığı twitter’da hesap açacak başlıklı haberler çıkmıştı ama bir gelişme olmadı bildiğim kadarıyla.

Peki yukarıda bahsettiklerimin en azından yakın gelecekte gerçekleşmesiyle ilgili bir umudum var mı? Açıkçası pek yok, iyisi mi şimdilik Japonya Başbakanı’nı takibe devam edelim, olur da bir sürpriz yaşanırsa elbet kendi başbakanımızı da takip ederiz…

Görüşmek dileğiyle,
Melih Çelik
14 Ocak 2010, 00:44

Kusura bakmayın, bu konuya benzer bir şey yazmamışım bugüne kadar.

Aslında yazım hazırdı. Uzun ve dolu dolu bir yazı yazdığımı sanıyordum ki Firefox’u bir eklenti marifetiyle yeniden başlattığımda caanım yazımın bir kara delik yutmuşcasına ortadan kaybolduğunu farkettim. Yine de özetlemeye çalışacak olursam;

Yaklaşık bir hafta on gündür bilgisayarsızdım. Her ne kadar cep telefonu biraz olsun takipte kalmamı sağladıysa da bilgisayar gibi olmuyor haliyle. Bu yüzden ne yapıp edip yeni bir dizüstü almam gerekiyordu ki yaptığım araştırmalar sırasında gözüme çarpan Teknosa‘nın “şimdi al, Şubat’ta öde” kampanyasına balıklama daldım.

Önceki bilgisayarlarım sırasıyla 2.7 ve 3 kg olduğu için önceliğim hafiflikti. İkinci önceliğimse uzun pil ömrü. Bu iki kriteri neler karşılıyor diye baktığımda ise karşıma Intel’in ULV işlemcisine sahip, kantarda 2 kilogramın altında çeken, 12″ - 14″ arası modeller çıktı. Bunlardan biri olan Acer Timeline 3810T‘yi Berkin‘de görmüş ve özelliklerini takdir etmiştim. Piyasada bulunabilen bir diğer model ise Lenovo’nun U350’si idi ve katettiğim onca yol sonrası karşıma da sadece bu model çıktı.

Teknosa, evet bir sürü şubesi var, her köşede, alışveriş merkezinde karşımıza çıkıyor ama benim gibi çeşit ve kriter arayan biriyseniz bu ufak mağazalar işinize yaramıyor. Bu yüzden rotamı yeni açılan Forum İstanbul’daki mağazasına çevirdim. Acer’ı bulmuştum evet, ama farklı modellerini. Lenovo U350 ise iki farklı modeliyle görücüye çıkmıştı. Bilgisayarın başında ufak bir sohbet ve ürünle ilgili mobil bir araştırmayla bu modeli satın almaya karar verdim. U350′nin benim için artıları olduğu kadar sizler için eksileri de olacaktır. Bunlar neler olabilir diye düşününce de karşımıza şu liste çıkıyor.

EKSİLER

• Dizüstünde performans arıyorsanız, ben sadece İnternet’te gezinmem, oyun da oynarım diyorsanız bu modeli unutun. Çünkü U350 tüm özellikleriyle tasarrufa odaklanmış.
• Ethernet girişinin sol tarafta olması, kablonun kaynağı bendeki gibi sağ taraftaysa sıkıntı yaratabilir. Girişin alt kısımda kalması, gelen kablonun Ethernet’in hemen yanındaki USB, HDMI ve VGA yuvalarını kapatması söz konusu olabilir. HDMI ile pek işim olmadığından, VGA’ya ihtiyaç duymadığımdan ve USB için kasanın diğer yanındaki girişleri kullanabildiğimden bende şimdilik pek sorun yaratmadı. Dediğim gibi, ihtiyaç meselesi.
• Klavyedeki “ü” harfi ile “,/; ” işaretlerini sıklıkla kullanıyorsanız bunların diğerlerine oranla daha küçük tasarlanması sıkıntı olabilir.
• FN tuşu klavyenin sol altına yerleştirilmiş. Daha önce kullandığım dizüstü bilgisayarlarda burada CTRL olduğundan alışmak biraz zaman istiyor.
• Multimedya severlere kötü haber, U350′de DVD yazıcı gibi bir optik sürücü bulunmuyor.
• Dizüstü bilgisayarda büyük ekran sevenler, U350′nin 13.3″lik ekranından alışana kadar hoşnut kalmayabilir.
• Lenovo Türkiye’nin sitesinde IdeaPad U serisi için sadece U110′dan bahsedilmiş. Güncelleseler fena olmaz.

ARTILAR

• Ürün gerçekten şık tasarlanmış, Lenovo’yu kutlamak gerek.
• Kapaktaki hafif gizli desen ayrı bir hava verirken deri kaplı bilgisayar kullanıyormuşsunuz hissi doğuruyor.
• Gereksiz hiçbir düğme ve ışığa yer verilmemiş. Caps Lock ışığı bile bastığınız tuşun üzerinde ve hiç sırıtmıyor.
• Arkadan aydınlatmalı LED ekran pil ömrünü uzatırken, 10 birimlik ekran ışığını 3 birimde kullanmak bile yeterli oluyor.
• Klavyenin üst tarafındaki ortam ışığı sensörü, gelen Lenovo Energy Management programı sayesinde ışığı otomatik algılayarak ekran parlaklığını kendi ayarlayabiliyor.
• Klavyenin kullanımı genel anlamda rahat, yormuyor.
• Hoparlörler ön alt tarafa yerleştirilmiş. Eski bilgisayarlarımdan Dell Inspiron 6400′de de öyleydi ama eğim farklı yönde olduğu için yazı yazarken bileklerinizi yerleştirdiğiniz anda sesi de kısmış oluyordunuz. U350′deki içe eğimli alan bu boşluğu kapatmanızı önlerken ses kalitesinde herhangi bir noksanlık yaratmıyor.
• U350′de Dolby Sound Room desteği bulunuyor. Henüz yalnız kalıp son ses müzik dinleme fırsatım olmadı ama düşük seviyede bile yüksek kalite ve netlikte sesin kulaklarımın pasını sildiğini söylemem gerek.
• 4 hücreli pil ilk başta yetersiz gibi gelse de ilk gün itibariyle 6 saati aşan pil ömrü oldukça memnuniyet verici. Vista yerine XP ya da Windows 7 olsaydı daha da artacağını düşünüyorum.
• Klavyede FN + F2 kombinasyonuyla ekranı tamamen karartabiliyorsunuz. Kısa süreli uzaklaşmalarda bu işlemi yapmak pil ömrünü uzatan faydalı bir özellik.
• U350′de henüz denemediğim yüz tanıma fonksiyonu bulunuyor. Bilgisayarınızı kem gözlerden korur mu bilemem ama başkaları açamayacağı için bilgilerimi güvene alma konusunda içimi rahatlatıyor.

Yazdığım başka artı ve eksiler de vardı ama başta belirttiğim gibi Firefox’un kurbanı oldum. Aklıma geldikçe eklerim elbette. Ben, aradığım özellikleri karşıladığı için beğendim. Sonuçta önemli olan neye ihtiyaç duyduğunuz. Başta belirttiğim gibi amacınız oyun oynamak ve performans ise uzak durun. Yok, bana da hafif ve uzun pil ömrü olan bir bilgisayar gerek diyorsanız U350′yi - hem de şu anki fiyatıyla - alınabilecekler listenize ekleyebilirsiniz. Ürünün temel teknik özelliklerine buradan ulaşabilirsiniz.

Peki, bu bilgisayarı alabilmek için ne kadar mı yol katettim? Yaklaşık 50 kilometre. Peki siz, almak istediğiniz bilgisayar için ne kadar giderdiniz?

Görüşmek dileğiyle,
Melih Çelik
9-10 Kasım 2009 karışık

Kusura bakmayın, bu konuya benzer bir şey yazmamışım bugüne kadar.

2000 yılının Temmuz ayıydı. O tarihte İhlas Holding bünyesinde çıkarılan PC LIFE dergisine önce reklam trafikeri, ardından yardımcı editör, editör ve yönetici editör olarak basın tarafına ilk adımımı atmıştım. Aslında ilk adım demek ne kadar doğru tartışılır. Doğup büyüdüğüm yerin Esentepe’deki Gazeteciler Mahallesi Yazarlar Sokak olduğunu düşünürseniz ben o adımı doğduğum an atmıştım da diyebilirim.

Aradan geçen zaman içerisinde pek çok yayında çalıştım. PC LIFE‘ın ardından PCTurkiye.com, Byte, PC Pratik dergilerini hazırlayan ekipteydim. Bir askerlik molasının ardından askerden geldiğim günün haftasında PC Magazine‘de yazı işleri müdürü olarak başladım. Sonra Dünya grubunda IT PRO, PC Magazine’deki ekipten Egemen Mede ile birlikte kurduğumuz şirket ve Potkal.com, minik bir ara ve ShiftDelete.Net. Tüm bunlar, dolu dolu 9 yıl geçirmemi sağladı. Bu vesileyle geçmişte birlikte çalıştığım, aynı masaları paylaştığım, sizlere dergiyi zamanında yetiştirmek için defalarca birlikte sabahladığım tüm arkadaşlarıma sevgiler… Tabii bu zaman zarfında irtibatta olduğum tüm şirket ve PR çalışanlarıyla reklamcılara da özel teşekkürler.

Hayatım bakalım ne kadar böyle devam edecek derken gelen bir teklifle basın mensubu şapkamı rafa kaldırıp birkaç hafta önce şirket tarafına geçtim. Elbette yine basın tarafındaki arkadaşlarımla irtibatta olacağım, diğer isimlerle irtibatı koparmayacağım. Ama artık editör ya da yazı işleri müdürü şapkamla değil, pazarlama müdürü şapkamla yanlarında, karşılarında yer alacağım.

Yeniyi, yeniliği sevmek

Hayatım boyunca yeniyi, daha doğrusu ortaya yeni bir şeyler koymayı sevdim. Çıkardığım her yeni dergi, açtığım her yeni siteye kendi çocuğum gözüyle baktım. Onu elimden geldiğince büyütmeye, korumaya çalıştım. Belki de bu yüzden evli misin diye soranlara evet cevabı verip, eşim olarak her zaman yanımda olan çantamın içerisindeki bilgisayarımı gösteriyorum.

Ve hayat, karşıma bir başka yeniyi çıkardı. Artık, Türkiye’nin yeni İnternet servis sağlayıcılarından TurkMesh‘in pazarlama müdürü olarak karşınızdayım. TurkMesh’le ilgili bilgiyi çok kısa bir süre sonra turkmesh.com.tr adresindeki sitesinden alabileceksiniz. CeBIT Bilişim Eurasia 2009 fuarında karşılaştığım tanıdıklar bu bilgiyi şimdiden aldı aslında. Ama diğer detayları yine buradan zaman içerisinde sizlerle paylaşacağım.

Yazmaya son vermek gibi bir niyetim yok kesinlikle. Ama her yeni bebekte olduğu gibi şu bol hareketli, sancılı dönemi atlatmam gerekiyor. O yüzden bir süreliğine izin istiyorum sizlerden. İnternet’e dahil olduğum günden bu yana kullandığım imzamla selamlıyorum sizleri;

Görüşmek dileğiyle,
Melih Çelik
12 Ekim 2009, Pazartesi

Benzer yazılar:

1. Hoşçakal PC Magazine…

Kusura bakmayın, bu konuya benzer bir şey yazmamışım bugüne kadar.

Bundan iki yıl önce IT PRO dergisinin yazı işleri müdürlüğünü yaparken sıklıkla işlediğimiz konulardan biri disaster recovery olarak anılan, Türkçe’ye “felaket çözümleri” olarak aktarılan servisti. Bilmeyenler için kısaca özetleyeyim. Bu çözüm, şirketinizle ilgili tüm kritik verileri, anlık olarak, farklı bir coğrafi bölgede yedekleme mantığı üzerine kuruludur. Ana merkezde Vodafone‘un başına gelenler gibi bir doğal afette veya verilere erişilemediği herhangi bir durumda yedek merkezin devreye girer ve müşteriler, aboneler farkına bile varmadan işler yapılmaya devam eder. Daha sonra ana merkezdeki sorun giderildiğinde süreç önceki haline döner.

Bu çözümü sunan firmaların yöneticileriyle konuşurken ortak şikayetleri bu çözümün ne kadar hayati önem taşıdığını anlatmakta zorlandıklarıydı. Müşterilerin, maliyeti bir hayli yüksek olan bu çözüme ayıracakları parayı farklı kanallarda harcamaya daha meraklı olduklarından bahsedip dururlardı. Doğru, bu, maliyeti yüksek bir çözüm. Hizmeti aldığınız firmanın coğrafi olarak (örneğin merkez İstanbul’daysa İzmir ya da Ankara yedek olur) bu verileri taşıması, saklaması ve yedek merkezin olduğu bölgedeki herhangi bir kesinti ya da doğal afet karşısında önlem almaları gerekir. Bunların hepsi para/maliyet demek ve eğer siz yüzbinlerce, milyonlarca müşteriye sahip bir kurumsanız bu maliyet de haliyle yükseklerde geziniyor.

Mücbir sebep

Aslına bakarsanız Vodafone, bu yaşadığı durumu mücbir sebep olarak nitelendirebilirdi. Yıllar önce, 2003 yılının Mayıs ayında Türkiye’nin en yüksek kapasiteye sahip çıkışı olan Akdeniz’in altındaki kablo Cezayir’de gerçekleşen bir deprem sonrası atık statüsüne taşındığında Türk Telekom gayet rahat bir şekilde “mücbir sebep kardeşim, ben mi koparttım kabloyu” türü bir çıkış yapmıştı. Bu olay sonrası yaşanan ticari kaybın günlük 60 milyon dolar olduğu telaffuz ediliyordu. Tüm tamiratın ve eski kapasiteye ulaşılmasının yaklaşık 1 ay sürdüğünü düşünürseniz toplamda 2 milyar dolara yakın bir kayıptan söz edebiliriz.

Benzer bir mücbir sebep mantığını dün Vodafone da güdebilirdi ama yapmadı. Sabah 8′e doğru çöken altyapıyla ilgili 11:30 sularında resmi bir açıklama yaptı. Açıklama bence geç geldi, tahminim, sebebinin global şirket olmanın dezavantajı olduğu. Belki 9 gibi o açıklama hazırdı ama yurtdışına gönderilip onay alınması gecikmeye yol açmış olabilir. Bu açıklama dışında, takip ettiğim kadarıyla mağdur olan abonelerine kontör/dakika aktarımı türü ikramlarda bulunmaya çalıştılar. Bugün de saat 16:30 sularında sorunun giderildiğine dair bir açıklama daha gönderdi. İyi niyet var mı, evet, ama yukarıda bahsettiğim türde profesyonel bir önlem alınmış mıydı, maalesef hayır.

Konuyla ilgili çıkan haberlere, yapılan yorumlara baktığımda dikkatimi çeken iki nokta oldu. Birincisi, insanların durumu yıkılan baz istasyonları nedeniyle sinyal alıp verilememesi olarak algıladığıydı. Ama sorun sinyal değildi, sadece bu olsaydı bölgeye gönderilecek 3-4 araç üstü mobil baz istasyonuyla kısa sürede çözülebilirdi. Sorun, Vodafone’un tüm abonelerine ait verileri sakladığı veri merkezinin sular altında kalması ve buradaki sistemlerin sular altında kalmasıydı. İş bu noktaya gelince de yazının başında belirttiğim felaket çözümlerinin Vodafone’da hayat bulmamış olduğu ortaya çıktı. Burada ana konu Vodafone ama Kemalettin Bulamacı’nın Btdünyası.net’teki köşesinde yazdığı gibi tek sorun yaşayan şirket de o değil. Aynı bölgede bulunan Pegasus‘un rezervasyon sistemlerinin çalışmaması, İş Bankası‘nın sabah saatlerinde çağrı merkezi ve kredi kartları sisteminin aktif olamaması gibi olayı hasarla atlatan başka şirketler de mevcut.

Peki ne yapmalı?

Fotoğraf: Ferhat Canbey, haber7.com

İlk olarak Vodafone’un sadece basın bülteni göndererek ya da abonelerine kısa mesaj atarak özür dileme faslını sona erdirip planlama yapmaya başlaması gerekiyor. Milyonlarca müşterisi olan, İnterpromedya’nın Bilişim 500 araştırmasına göre Türkiye’nin sektördeki en büyük üçüncü firması olan Vodafone’un ve sorun yaşayan tüm şirketlerin yapacakları planlama sonrasında felaket çözümlerinden faydalanmaya başlaması gerekiyor.

İkinci aşama, kaybedilen itibarı yeniden kazanmak olmalı. Yaşanan üzücü olay, tam da 3G reklamları ve hizmet kalitesiyle beğeni toplayan Vodafone’un itibarını yeniden kazanmak için daha etkin olmasını gerektiriyor. Bu etkinlik içerisinde web sitelerinden bir duyuru yapmak da eklenmeli. İşlerin yeniden eski haline döndüğü Vodafone Türkiye’nin resmi sitesinde hiçbir duyuru, özür vb. bilgi bulunmuyor. Dahası, birkaç gün öncesine kadar düzenli güncellenen basın odasında bile ne tek bir satır yazı ne de doküman bulunmuyor. Bu konuda kabul ederler ya da etmezler Turkcell’i örnek almalarını öneririm. Aynı bölgede, Vodafone’un hemen çarprazında Turkcell’in çağrı merkezi hizmeti veren şirketi Global Bilgi de bulunuyor. Ama takip ettiğim kadarıyla müşteri hizmetlerinden faydalanamama gibi bir durum hiç yaşanmamış. Bunda verilen hizmetin İstanbul dışında Erzurum ve Diyarbakır’daki merkezlerle desteklenmesinin rolü büyük olsa gerek. Örnek alma kısmı sosyal sorumluluk faaliyetlerinin artmasıyla da desteklenmeli bence. Bu bağlamda Türkiye Vodafone Vakfı‘nı daha etkin kullanabilirler.

Hülasa

Sonuç olarak Vodafone özelinde sorun yaşayan tüm şirketler başlarına gelen bu musibet nedeniyle fazlasıyla zarar gördü. Şimdi, hasar durum raporunu sonuçlandırıp bir sonraki felakete karşı önlem alma zamanı. Vodafone ile sorun yaşayan tüm şirketlerin çalışanlarına ve hizmet aldıkları diğer şirketlerin çalışanlarına kolaylıklar diliyorum.

Edit (02:14): Ben yazıyı yayınladıktan kısa bir süre sonra resmi sitelerinde açılan bir pencereyle duyuruyu yayınlamaya başladılar.

Görüşmek dileğiyle,
Melih Çelik
11 Eylül 2009 Cuma, 01:55

Kusura bakmayın, bu konuya benzer bir şey yazmamışım bugüne kadar.

Bu yükselme devrinde sizden istenen, karşılaşılan durumları içeren sorulara yanıt vermenizden ibaret. Geçtiğiniz aşamalar sırasında yapacağınız işleri ve alacağınız eğitimleri, hangi işe ne kadar vakit ayırmanız gerektiğini belirliyordunuz. Diğer detaylarını tam hatırlayamadığım oyunda CEO olamamış, ama genel müdür yardımcılığına kadar yükselmiştim. Bu yükseliş sırasında ise bölge müdürlüğü, kurumsal iletişim, pazarlama yöneticiliği vb. ünvanlara sahip olmuştum.

Yaklaşık 1 ay kadar önce oyunda elde ettiğim ünvanları gerçek hayatta yakalama fırsatı geçti elime. Detayları şimdilik açıklamıyorum ama önümdeki süreç, Monster’ın oyununda izlediğim süreçle paralellik taşıyor. Stajyer olarak başlama faslı hariç tabii ki. Bu hem zaman hem de kariyer olarak ilginç tesadüf hayatımı nasıl değiştirir henüz bilemiyorum elbette. Ama tam da bu noktada, oyunu hazırlayan 41-29‘a ve danışmanlığını yapan Uğur Özmen‘e (sizdiniz değil mi hocam, doğru hatırlıyorum) böyle gerçekçi bir sanal macera hazırladıkları için teşekkür etmem gerekiyor. Oyunda elde ettiğim kariyerle gerçek hayat ne kadar örtüşecek bunu zaman gösterecek. Detaylar mı, biraz bekleyin, malum, şirket politikası…

Görüşmek dileğiyle,
Melih Çelik

Kusura bakmayın, bu konuya benzer bir şey yazmamışım bugüne kadar.

İşte bu yüzden, geçmişte daha keyifli yaşadığım bana dönebilmek için bir dizi plan yapmaya karar verdim. Eskiden iş çıkışlarında İstanbul Boğazı’nın her gün farklı bir mekan olma şartıyla herhangi bir yerinde kendime kafe bulur, saatlerce oturur, hayata katma değerli neler sunabilirim diye düşünür ve yanımdan hiç ayırmadığım not defterlerine madde madde şunlar şunlar yapılabilir diye listeler, bir anlamda kendimi şarj ederdim. Özellikle son iki üç yıldır, hatta düzelteyim askerden geldiğim 2006 Nisan’ından bu yana bu katma değerli gezintilere yeterince çıkmadığımı farkettim. Ara ara küçük adımlarım, girişimlerim oldu elbette. Ama hayatı salt evle iş arasında gidilen çizgi ve bu çizginin iki noktasındaki rutinler olarak algılamayı sevmediğim için eski hızlı yaşamıma geri dönmeye karar verdim.

Oturduğum semt nedeniyle eskisi gibi boğazı turlama imkanı bulamayacağımın farkındayım. Ama elimde yeni projelerle ilgili bazılarına sadece isim vermekle yetinmiş, bazılarınıysa hayata geçirmiş ama yarıda bırakmıştım.  Şimdi bunlara tekrar göz atmaya ve sırayla hepsini başlatmaya karar verdim. Bunları bulmak çok zor olmadı çünkü neredeyse bilgisayar kullanmaya başladığım yıllardan beri Proceler adını verdiğim bir klasör sabit diskimin bir köşesinde durur. Şimdi, rutine dair harcadığım zamanlardan geri kalanlarda bu proceleri hayata geçirmek için uğraşacağım.

Henüz bir sıralama ve bu çalışmaların süreci ve bitiş tarihlerini planlamış değilim. Önce bu yazıyı yazmak istedim, çünkü eskilerin dediği gibi ‘başlamak bitirmenin yarısıdır’. Bekle beni dünya, sana katma değer sunmak için içimde tarif edemediğim büyüklükte bir enerji var

Kusura bakmayın, bu konuya benzer bir şey yazmamışım bugüne kadar.

Antalya’daki 30 günlük acemi eğitiminin ardından hayatımda adını ilk kez duyduğum Derecik‘te görev yapmak için Şemdinli/Hakkari’ye doğru yola koyulmuştuk. Maceralı geçen bir yolculuk sonrası içerisinde bulunduğum konvoy Derecik’e ulaşmayı başarmıştı. Takvimler 2005 yılının Şubat ayını gösteriyordu. Karlar erimeye başlamıştı ama oraya daha varır varmaz dikkatimizi çeken şey ne ortam ne de diğer askerlerdi. Balkayalar tüm heybetiyle karşımızdaydı.

İlginç bir dağdır Balkayalar. Şekil olarak bildiğiniz dağlara benzemez. Dik yamacı nedeniyle tepesine çıkmak için oldukça çaba sarfetmeniz gerekir. Bildiğimiz anlamda zirvesi yoktur, çünkü tepesi düzdür. En azından uzaktan bakıldığında öyledir. Derecik’te yazıcı olarak askerliğimi yaparken eski fotoğraflarını görme şansı bulduğum bir dağdır. Çoğu zaman bulutların arkasına saklanır. Ama her zaman karşımızdadır, sisi andıran bulutların arkasında bile görünmemezlik yapmaz, orada olduğunu gözünüzün açık olduğu her daim hatırlatır. Derecik’te ve civarda askerlik yapanların en önemli anılarından biridir aynı zamanda.

Muhteşem bir doğal güzelliği vardır aslında. Böyle olaylı bir bölgede olmasa tüm dünyanın hayretle bakacağı, dağcıların çıkmak için sıraya gireceği bir yerdir. Tüm bölgenin hakimidir. Zaten bunun farkında olan kartalların da yuva yapmak için seçtiği bir dağdır.

Bir gariptir Balkayalar, düz tepesi uzaktan ova gibi görünse de değildir. Aldığınız bir ürünün kutusundan çıkan beyaz köpüklere defalarca kalem batırdığınızda oluşan görüntünün benzerine sahiptir. Ve o boşluklar devasa bir labirentte gezindiği hissi yaratır insanda. Ben görevim gereği tabur içerisinde olduğum için çıkma fırsatı bulamadım. Ama gördüğüm fotoğraflar, görev, operasyon için gidenlerden duyduklarımla özel bir yerdir, benzeri yoktur. Dünyada sadece o bölgede yetişen ters lalenin ev sahipliğini de yapar. Bir tarafı Türkiye, diğer tarafı Irak’tır. Ama onun için haritaların, sınırların önemi yoktur, o, Balkayalar’dır.

Geçmişte çok olay olmuş üzerinde. Sayısız şehit orada dökmüştür kanlarını. Benim görev yaptığım dönemde çok şükür çatışma olmamıştı, giden tüm askerler sağ salim geri dönüyordu. Ama bugün okudum ki, biri astsubay, üçü uzman çavuş 4 şehit vermişiz Balkayalar’da. Ne zaman içerisinde çözüm geçen bir cümle kurulsa olay çıkar ya, işte son olayın merkezi olmuş bu güzelim dağ. Her gün farklı bir görünümle selamlardı bizi. Orada görev yapan tüm askerler gibi ben de saygıyla eğilirdim önünde.

İşte böyle bir garip dağdır Balkayalar, kartalların yuva yaptığı, çakal sürülerinin cirit attığı bir yerdir. Bulutlar bir şelaleden akarcasına süzülür tepesinde. Ve o Balkayalar’da bir kez daha şehit kanı aktı maalesef. Tüm şehitlerimize Allah rahmet eylesin, umarım gün gelir, Balkayalar şehit kanıyla, ölümlerle değil, doğal güzellikleriyle anılır.

Benzer yazılar:

1. Sınır tahmin edilenden daha uzak
2. Teknolojik tezkere lazım, normali yetmez
3. Beylikdüzü’nde bir garip köprü